SPOMENICI PROGRESU A NE REAKCIJI

Nova komunistička partija Jugoslavije (NKPJ) najoštrije protestuje protiv odluke buržoaskih pro-imperijalističkih vlasti da se na Cvetnom trgu u Beogradu podigne spomenik književniku Borislavu Pekiću, poznatom po reakcionarnim i kontrarevolucionarnim političkim stavovima.



Ne sporeći da je Pekić priznat i poznat književnik NKPJ smatra da je zbog njegovog retrogradnog aktivističkog angažmana protiv ideja slobode, jednakosti i ravnopravnosti, koje oličava komunistička ideologija, postavljanje njegovog spomenika u centru Beograda potpuno neprikladno i pogrešno.

Borislav Pekić je u reakcionarnu borbu protiv naše socijalističke domovine Jugoslavije bio uključen od najranije mladosti. Još kao gimnazijalac bio je predvodnik kontrarevolicionarne, buržaoskom eksploatatorskom ideologijom zadojene, organizacije “Savez demokratske omladine” formirane u avgustu 1948. godine. Ta organizacija je planirala da nasilnim putem svrgne narodnu vlast i uspostavi buržoaski kontrarevolucionarni režim. Zbog tog nedela prema socijalističkoj domovini Pekić je zajedno sa saučesnicima uhapšen krajem 1948. godine i osuđen na 15 godina zatvora ali je pušten posle pet, nakon pomilovanja.

Iako mu je socijalistička domovina dala drugu šansu za prosperitet, koju je Pekić oberučke prihvatio i iskoristio, dobivši niz uglednih nagrada za književnost, obavljajući funkciju jednog od urednika “Književnih novina”, pišući scenarije za filmove najvećih jugoslovenskih studija i postavši dopisni član Srpske akademije nauka i umetnosti 1985. godine, on nikada nije napustio svoje reakcionarne stavove i 1989. godine je sa grupom istomišljenika pokrenuo rad Demokratske stranke, političke organizacije koja je od starta propagirala rušenje socijalizma u Jugoslaviji i zauzimanje buržoaskog pro-imperijalističkog kursa, odigrala jednu od ključnih uloga u kontrarevolucionarnom puču 5.oktobra 2000. godine, počela grozomorni proces privatizacije koji je u crno zavio radničku klasu naše zemlje, učestvovala u razbijanju Savezne Republike Jugoslavije i državne zajednice Srbije i Crne Gore zajedno sa drugim buržoaskim pro-imperijalističkim strankama iz te dve jugoslovenske republike i tako dalje.

Podizanje spomenika Pekiću u Beogradu nije usamljeni slučaj već predstavlja organizovan pokušaj buržoaskih pro-imperijalističkih vlasti da rehabilituju javne ličnosti iz prošlosti koje su koračale putem reakcije. U tom cilju su pre Pekića spomenike u Beogradu dobili i krvoločni ruski car Nikolaj Drugi Romanov i nazadni srpski buržoaski političar Slobodan Jovanović a najavljuje se da će spomenike dobiti i mnogi drugi iz tog miljea. Sve se to odvija paralelno sa planovima buržaskih gradskih vlasti u Beogradu da sa Trga Slavija uklone grobno mesto i bistu velikana Dimitrija Tucovića, kao simbolu borbe radnog naroda za socijalizam i protiv imperijalizma. Na taj način buržoazija na vlasti ne pokazuje samo svoje licemerje već i perfidne namere da na svaki način oslabi antikapitalistički pokret u Srbiji predvođen komunistima.

NKPJ naglašava da spomenike u Beogradu treba da dobije progres a ne reakcija. U tom smislu svoje spomenike treba da dobiju književnici koji su se čitav svoj život borili za pravdu i jednakost pa su u skladu sa tim tako delovali i na umetničkom planu, ostavivši veliki trag, poput pesnika Radovana Zogovića, pisca Branka Ćopića, dramskog pisca Aleksandra Ace Popovića, pisca i prevodioca Branka Kitanovića i mnogih drugih a ne reakcionarne ličnosti.

Sekretarijat Nove komunističke partije Jugoslavije

Beograd,

9. mart 2016. godine